سلام، شاید برای از تو نوشتن کمی دیر باشد(یا فایده نداشته باشد) ولی می نویسم. شاید در زندگی برای گذشتن از خیلی چیزها مجبور به گذاشتن پا روی دل خودت نباشی ولی گاهی برای نذاشتن پا روی دل اون کسی که دوستش داری باید از دل خودت بگذری. گاهی وقتها اونقدر برای دیدن تو میرم تو رویا که حتی گذشتن زمان هم رو متوجه نمیشم. شاید مردم بگن احمقه ولی من این احمقی رو دوست دارم واسه همینه اگه کسی قصه دل منو بشنوه بدون درنگ میگه احمقه ولی خودت و خودم و اون کسی که ما رو آفرید میدونه از ته دل دوستت دارم! شاید کسی باورش نشه ولی من با نوشته هام یه عمر زندگی کردم و مطمئن باش تا ابد در ذهن من ماندگاری. هرچند باز بیش از این ها مرا تحقیر کنی. دوستت دارم...

خيلی حرفه به مولا... وقتی غم عالم رو دلت آوار می شه، وقتی از همه دنيا دلت می گيره، وقتی همه آزارت می دن حتی عزيزترين كسانت، وقتی دنيا بهت پشت می كنه، وقتی همش پشت سر هم بد می ياری، وقتی حرف عالم و آدم رو بارت می كنن، وقتی همه بهت كنايه می زنن، وقتی حتی خدا هم جوابت رو نمی ده و تو می مونی و تنهايی هات، دلت به يه نفر خوشه...  فكر می كنی پناهته...  فكر می كنی كه جای همه نداشته ها تو پر می كنه...  كه اگه همه دنيا يه شاخه  ترد هستند اون ديواره كه می تونی بهش تكيه كنی، كه تنهات نمی ذاره، كه اگه يه عمر بهش تكيه بدی پشتت رو خالی نمی كنه...  اونوقت اون... حتی به اندازه غريبه ها هم تحملت نمی كنه...  كه هنوز تكيه ندادی پشتت رو خالی می كنه... كه...

خيلی حرفه به مولا... خيلی حرفه....

سردی وجودت را با پاييز غم من به دور ريز و به نگاه پر مهر و محبتم بنگار.

بگذار نغمه سبز بهار را به نگاه پر محبتت زمزمه كنم.

می دانم؛ می دانم كه از پاييز بيزاری، اما من پاييزی نيستم كه آرزوهايت را به تاراج برم، من حديث روشن بهارم. با من از دردهايت سخن بگو! می خواهم تو را بفهمم، می خواهم تو شوم تا ديگر آن نگاه پر محبتت را فراموش نكنم. من از تنهايی می ترسم، نمی خواهم با خودم خلوت كنم و به گذشته ها بيانديشم. انگار در تنهایی، كسی هست كه مرا بی وقفه سرزنش می كند، وقتی كه به نگاه پر محبتت نگاه می كنم اين نگاه تو به من يادآوری می كند كه مسبب همه اين بدبختی ها خودم هستم، ولی احمقانه ايستادم و تاروپود شدن زندگيم را نسنجيده دیدم و بنای زندگيم را ويران كردم و ايستادم و نابود شدنش را نگريستم ولی يكی هست كه بی وقفه مرا سرزنش می دهد كه عامل بدبختی خود را به خاطر خوشی زيادی بود که در کنار شما برای من فراهم بود، می دانست، ولی با اين همه كلمه كه در ذهنم خطور می كرد نمی دانستم كه كدام يک از كلمات مرا به اين كهكشان راه دراز كشيده ولی با اين حال نمی خواهم و نمی توانم كه مقصد اين كارها را خودم بدانم حتی حالا به اندازه ی يک دنيا در اتاق محقرم احساس تنهايی می كنم. كارم شده زل زدن به در و ديوار قديمی اين خانه و انديشيدن به گذشته ها.

مزه تلخ خاطرات گذشته با مذاقم سازگار نيست از اين رو سعی می كنم كه به خاطرات تلخ گذشته فكر نكنم اما اين خاطرات تلخ مانند پرده ی پی در پی يک فيلم جلوی نظرم رژه می روند و آسوده ام نمی گذارند؛ نيمه شب برمی خيزم و به دفتر خاطراتم مي نگرم. صدای برگ زدن آرام آن برايم مثل صدای چكش بزرگی می ماند كه گويی بر مغز سرم فرود می آيد چرا كه هميشه اين سؤال مثل ديالوگی ديكته شده در ذهنم تداعی می شود چرا بايد اين گونه باشم؟ چرا بايد در حسرت محبت های ديگران باشم؟

ولی با اين همه چرايی كه از خودم می پرسم حاضر نيستم كه به زيرای آن هم پاسخ دهم چون از اول زندگی كه با هر محبت و غمی همراه گشته ام، ترحم "یا همان محبت شما" همواره با من بوده است...

حال از تو می پرسم چرا اینچنین شد؟ چرا من در حسرت محبتم؟ و چرا تو محبتت را از من دریغ می داری؟

ساحل نشینان پیر باور دارند؛ دریا جنازه را بساحل میدهد. آیا من در تو مرده ام که به ساحلم دادی؟ من برروی ماسه ها افتاده ام و نفس می کشم. چشم به تو دوخته و جان به آواز جاری تو سپرده ام و مرور میکنم ترا، روزها و سالهای پر عطوفت را...

تو دریایم بودی، پر طراوت و پر مهر، در تمامی طوفانها، مرا بعمق می بردی، و رهایی از خویشتن، عاشقانه تسلایم می دادی، در آغوشت بخواب می رفتم، آغوشت برایم بهشت امنی بود، تو چه بی انتها و پر مهر بودی؛ چه غمگین و صمیمی و پر سوز می گریستی، من هم با تو میگریستم؛ نمیدانم چرا؟

چه خوش بود آن روزها... اما... افسوس....

سالهاست که به نقطه ای مبهم خیره مانده ام و راه طولانی و پر فراز و نشیب زندگی رامی پیمایم. اما تنها .... سالهاست که در این راه به دنبال هم سفر و همراهی می گردم که مرا در این سفر یاری نماید. به دنبال یار و یاوری مهربان و دلسوز که در سفر زندگی با دستی گرم و دلی با سخاوت در گذراندن هرچه بهتر و پیروز تر راه زندگیم یاری ام نماید.          

یاری که یاورم باشد

اما همچنان به راه خود ادامه می دهم و همچنان در کوچه پس کوچه های راه زندگی به دنبال او که در خیالم نرم و مهربان بود می گردم. یافتمش اما او آن کسی نبود که من در خیالم با او بودم

او گمشده من نبود

افسوس، افسوس که او فقط برای مدتی کوتاه ((در ظاهر)) نقش یک دوست و یاور را برای من بازی می کرد. و باز هم افسوس که زمانه دستم را در دست کسی گذاشت که دلی سخت تر از سنگ و ظاهری نرم تر از گلبرگ داشت. او مرا با ظاهر گلبرگیش فریب داد و قلبم را با دل سنگش همانند شیشه ای  شکست و                     

رفت ...

اکنون من مانده ام با هزاران هزار تکه از قلب شکسته شیشه ایم چه کنم با ریز شیشه هایی که دگر به هم نمی چسبند !!؟؟

دیگر توان قدم گذاشتن در راه را ندارم ... 

هنوز هم وقتی اسمت رو می شنوم قلبم بدجوری به تاپ تاپ ميوفته... هيچ کس منو نديد... هيچ کس صدای من رو نشنيد... حتی تو، ديگه خيلی خسته شدم...

خسته شدم از همه اين روزايی که بودی، ولی مال من نبودی. خسته شدم از اين همه سکوت. ولی ميدونی؟! نيازی نيست حرف دلتو بهم بزنی، خودم ميدونم... بارها و بارها تو نگاهت خوندم! ولی اگه يه روز خواستی بهم بگی، يه جوری بگو که دلم بيشتر از اين نشکنه وقتی می خوای بهم بگی هيچ وقت دوستم نداشتی مواظب باش وقتی من شکستم و خواستی از کنارم رد شی، مواظب باش تا لبه های روح شکسته ام بهت نگيره ولی بهم بگو؛ بگو که اين من بودم که تو رو تحمل می کردم، بگو من بودم که بهت ترحم می کردم.

چقدر سخته همه چيز يه طرفه باشه. چقدر سخته اون يه نفر هيچ وقت نخواد بفهمه. چقدر سخته يکی برات مهم باشه اما بدونی هيج وقت بهش نمی رسی. چقدر سخته فقط یه قدم باهاش فاصله داشته باشی، ولی اون جرأت برداشتن همون یه قدم رو نداشته باشه، جوری که از خودت بپرسی بقیه راه رو چه جوری اومده؟!

چقدر سخته.... چقدر سخته هر شب خوابش رو ببينی، ولی تو بيداری مجبور باشی تظاهر کنی که اصلاً نمی بينيش، تظاهر کنی که اصلاً برات مهم نيست... چقدر سخته دنيايی که برای خودت ساختی يه سراب باشه؛ چقدر سخته روز و شب سعی کنی فراموشش کنی، سعی کنی نبينيش؛ ولی با دیدنش همه رو نقش بر آب کنه. باور کردن اين حرفها خيلی خيلی سخته.

دلم گرفته.... دلم گرفته از همه آدما... از اين دنيا دلم گرفته. از آدمايی که بهت ميگن دوست دارم، ولی معنيشو  نمی دونن. دلم گرفته از آدمايی که ميخوان تو فقط مال خودشون باشی ولی خودشون فقط مال تو نيستن.

می بينی؟! خيلی سخته.....مگه نه؟! هيچ وقت نخواستم خودم رو بهت تحميل کنم چون زندگی بهم ياد داده که هيچ وقت نميشه کسی رو به زور نگه داشت اونی که ميخواد بره، ميره... چه تو بخوای چه نخوای آره... تو زندگی خيلی چيزا ياد گرفتم. دارم گريه ميکنم... اما... اما هيچ کسی اشک های منو نديد حتی تو... زندگی يادم داده هيچ کسی لياقت اشک های تو را ندارد و آن کسی که چنين لياقتی دارد هرگز باعث اشک ريختن تو نميشود ولی تو... تو هيچ وقت اينو ياد نگرفتی!

حيف... فکر که می کنم می بينم خيلی حيفه که تو اشک ها و حسرت های منو نمی بينی؛ نمی بينی که تو خنده های من فقط صدای ناله به گوش می رسه... اينا رو نوشتم واسه دل خودم... واسه دلی که تو هيچ وقت از درونش باخبر نشدی نوشتم تا بهت بگم که همه حرفهات دروغ بود همه نگاهات دروغ بود همش... خيلی سخته باورش... ولی مگه راه ديگه ايی هم هست؟!

گفتنی هام کم نيست اونقدر حرف دارم که هيچ وقت نمی تونی بشنوی، نمي تونی درکشون کنی! اما اينو بدون که تا آخر عمر نمی تونم فراموشت کنم... تو اولين مهمون قلبم بودی اميدوارم که هيچ وقت هيچ غمی تو چشمات مهمون نشه و آرزو می کنم که هيچ اشکی جای نگاه منو تو چشمات نگيره!

امروز سالروز بازدید . . . از وبلاگ پرستوست.

باشد که باز بینم دیدار آشنا را...